آرشیو محتوا - راوینا

رانندهٔ نابلد شهر

تکلیف با خودم مشخص بود. من باید می‌رفتم، هرچند آخرین نفس‌هایم را روی آسفالت خیابان‌های منتهی به مکانِ نمازجمعه بکشم...

- این وقت روز اینجا چه می‌کنی؟ - اومدم برای پوشش خبری مراسم. - پس باید خبرنگار باشی. سرم را که به علامت تایید تکان دادم

- نمیخواد. برو برس به کارت. فقط یک صلوات و یک فاتحه برای شادی روح پدر مادرم بفرست.

استقبال خیلی زیاد بود و تعداد کسانی که در بیرون از ساختمان و در فضای حیاط اتصال نماز را برقرار کرده بودند قابل توجه بود...

یک بار داشتم توی سالن خوابگاه راه می‌رفتم که دیدم همه با ترس پریدند بیرون. جیغ می‌زدند زلزلهههههههه...

پرسیدم: «پدر و مادرت کجان؟» با لبخند به تابوت شهید اشاره کرد: «بابام مُرده...»