چهار شنبه, 06 اسفند,1404
شبِ وداع، سرمان شلوغ بود؛ درست مثل همیشه. بچهها ناخودآگاه دنبال اسماعیل میگشتند. حواسشان نبود. هی صدایش میزدند. وقتی جوابی نمیآمد، تازه یادشان میافتاد امشب قرار است با اسماعیل وداع کنند. با بغض میگفتند: «صاف امشب باید میرفتی؟ کلی کار باهات داشتیم…»
آقای رجبی قاب عکس اسماعیل را از توی حجله برداشت، دست کشید روی صورتش و با بغض ادامه داد: «تیر به سرش خورده بود. دستم را گذاشتم روی زخم، شاید جلوی خونریزی را بگیرم. صداش میزدم… توی حال خودم نبودم. فرماندهمان آمد و اسماعیل را بردیم بیمارستان.»
پنجشنبهشب که خبر تجمعها پیچید، با بچهها رفتیم دم مسجد ایستادیم. وقتی جمعیت رسید، چون اسلحهای همراه نداشتیم، از بیسیم گفتند برویم داخل مسجد. اغتشاشگرها ریختند جلو؛ پرچم ایران و «یا حسین» و «یا ابوالفضل» را از بیرون کندند، انداختند جلوی در و بعد درِ مسجد را آتش زدند. با سنگ، شیشهها را شکستند و خیمهی چایخانه را هم به آتش کشیدند.
وام گرفت و زمینی را که توی روستایشان داشت فروخت. تا آخرِ توانش جلو رفت و بالاخره خانهای خرید، آخرهای خیابان کاوه؛ یک خانهی یکخوابه، با سالنی کوچک که به آشپزخانه وصل میشد. زیرزمین کوچکی هم داشت که حتی فرش دوازدهمتری هم تویش جا نمیشد.
اسماعیل کهکشانِ هشتشوت را برداشت و برد روی شیب گنبد. با چند تکه سنگ، جایش را محکم کرد تا تکان نخورد. دو شوتِ اول با موفقیت شلیک شد، اما سومی که پرتاب شد، دستگاه از جایش دررفت و کج شد روی زمین. حالا هشتشوت هر بار به یک طرف شلیک میکرد. ما این پایین از ترس جانمان فرار میکردیم تا بهمان نخورد. چندتا از شلیکها هم درست رفت همانجایی که اسماعیل ایستاده بود.
یک بار کولهبارمان را بستیم و بچههای گروه را برداشتیم و رفتیم شمال. خانهای اجاره کردیم و قرار شد ناهار را توی جنگل بپزیم و بخوریم. من جوجهها را آماده کردم و ریختم توی قابلمه. همه راهی جنگل شدیم. اسماعیل رفت سراغ منقل تا زغالها را آماده کند. کارش این بود که با دست، زغالهای داغ را جابهجا میکرد. سر همین نسوز بودنش بچهها لقبش را گذاشتند: «اسی تفلون».
اما ذهنِ جستوجوگرش به اینها راضی نمیشد. مهندسی شیمی خوانده بود و مدام به فکر تأسیس شرکت و تولید محصولاتی بود که سالها وابسته به وارداتشان بودیم. یکبار توی آزمایشگاه شرکت، سرِ ترکیب چند ماده، چنان دودی راه افتاد که تمام فضا را پر کرد. آنقدر وضعیت بحرانی شد که بهخاطر گازهای تولیدشده، مجبور شدند آن طبقه را تا چند وقت تعطیل کنند.
عکس بزرگی از شهید روی دیوار مسجد است. آرامش در صورتش موج میزند. آقای رجبی میرسد. با هم وارد مسجد میشویم. چند دقیقهای، بیحرف، بخشهای مختلف را نگاه میکنیم. وسط صحن، حجلهای برای شهید برپا کردهاند؛ شهیدی که متولد ۱۳۷۷ است، کارشناسی ارشد شیمی دارد، مدیرعامل یک شرکت دانشبنیان بوده و از سال ۹۲ پای ثابت کانون تربیتی مسجد شده است.
سادهزیستی، اصل زندگیاش بود. نه لباس تجملی میخواست، نه وسایل خاص خانه. روزی که برای خرید وسایل ازدواج میرفتیم، هم به خانوادهی من و هم به خانوادهی خودش گفته بود: «اگه از سمساری هم بگیریم، هیچ اشکالی نداره. دوست ندارم به خانوادهها فشار بیاد.»
شب رفتیم خانهشان. از همان سر کوچه چشم تیز کردم. مقابل ساختمانی قدیمی با آجرهای سهسانتی ایستادیم. تصورم ترک برداشت، اما هنوز هیبتش را حفظ کرده بود. از چارچوب در که وارد شدم، سلام و تبریک و تسلیت گفتم. تا چشم گرداندم به در و دیوار خانه، تمام تصوراتم در یک چشمبرهمزدن فرو ریخت. گلهای بنفش کاغذدیواری با پرده نخی گلداری که از ملافههای یک خانه معمولی هم سادهتر بود، ست شده بود. نه از مبل آنچنانی خبری بود، نه وسیله تزئینی خاصی. سادگیشان به دلم نشست.
دیروز هربار که رعدوبرق میزد، میگفتم دیگر الآن مردم به خانه برمیگردند. باران جایش را به تگرگ داد و صدای رقص و آواز ترکی ادامه داشت...
مشاهده اما من وقتی به صفهای جلو رسیدم با دیدن منظره روبرویم ناخوادگاه متوقف شدم. فراموشم شد عجله دارم. دلم میخواست ساعتها بایستم و فقط نگاه کنم.بچههای قد و نیمقد فراوانی در جایگاهی به نام مائده نور در حال بازی بودند.
مشاهده عبدالعزیز رنتیسی ژوئن سال ۲۰۰۳ در غزه هدف حمله موشکی بالگردهای رژیم صهیونیستی قرار گرفت. پس از این حمله تلآویو به طور رسمی اعلام کرد که...
مشاهده نقطهای که میخواست از گذشتهاش برگردد اما این بازگشت چیزی جز پشیمانی برای او نداشت.
مشاهدههمان روزها بود که همسر یک لیست آورد و گفت: «از روش بخون وارد اکسل کنم.» تای کاغذ را باز کردم و پرسیدم: «جریان این اسامی چیه؟» لپتاپ را روشن کرد: «این شهدا، بستگان نمازگزارا هستن. هر شب امام جماعت مسجد به نیت یکیشون قرآن میخونه.» ابرویم را بالا دادم و با سر تحسین کردم: «چه جالب!» «اوهوم... روحانی با صفائیه، قرآن رو آروم میخونه تا همه باهاش قرائت کنن. آخرشم یه دعای جالب میکنه: خدایا به شیخ این مسجد شهادت عنایت فرما. همه هم بلند میگن آمین.» زیر لب گفتم: «چه زرنگ...»
مشاهده روایت »اولین بار ایام انتخابات در تریبون آزاد چهارراه ولیعصر دیدمش. آستینهایش را بالا زده بود و تخته وایتبردی گذاشته بود وسط. میکروفون را داده بود دست جوانترها و خودش حرفهایشان را پای تخته مینوشت. مردم از دانشجو و کاسب تا دکتر و مهندس، از پای ثابت تا رهگذر، روی صندلی مقابلش مینشستند و درد دلشان را میگفتند. بیشتر منتقدان دورهاش میکردند و او با سعهی صدر حرفها را خلاصهوار مینوشت. صحبتهای تند یا بیاساس دیگران را با صبوری گوش میداد و حرف حقشان را تأیید و حرف بیسندشان را با گفتگو با دیگر حاضرین بررسی میکرد. نهایتاً جواب شبهات مطرحشده را از دل نظرات خود مردم میداد. هم سبک میشدیم هم به علممان افزوده میشد. آن قدر اطلاعات داشت که چشم ریز کردم توی موها و چهرهاش تا ببینم چند سال دارد. نه موی سفیدی توجهم را جلب کرد و نه خط و خطوط میانسالی داشت. فوقش دههشصتی بود.
مشاهده روایت »تقریباً همه بچههای مدرسه با آقای فدایی دو ساعتی در هفته کلاس داشتهاند، برای همین هم خوب میشناسندش و هم با افتخار از او میگویند. از معلمی که فقط معلم ریاضی نبود و سر کلاس او، حساب و کتاب خیلی چیزها دستشان آمد؛ مثل حساب و کتاب زندگی، حساب و کتاب مَرد بودن… حتی حساب و کتاب مردانه رفتن..!
مشاهده روایت »به آشپزخانه رفتم. چند سیبزمینی را زیر شیر آب شستم، داخل قابلمه انداختم و شعله گاز را روشن کردم. وقتی آبیِ شعله گاز جان گرفت، دوباره پا تند کردم سمت اتاق. همان لحظه محمدعلی با «سلام، صبح بخیر» از کنارم گذشت و به سمت سرویس رفت. متنی را که برایش آماده کرده بودم دوباره دستش دادم تا تمرین کند.
مشاهده روایت »دو دقیقه مانده بود. عهد کرده بودم، سر ساعت نه شب اللهاکبر را فریاد بزنم، وسط همان محوطهای که شبهای اغتشاشات رژه میرفتند و شعار میدادند. سیدطاها را محکم بغل گرفتم و با دست دیگر زیر چادرم را چسبیدم. ریحانهسادات هم از پشت سر چادرم را گرفت. همه جا ساکت بود، جز نورافشانیهایی که چند کیلومتر آنطرفتر توی هوا منفجر میشدند و میدرخشیدند. صدایم را صاف کردم و فریاد زدم: اللهاکبر، اللهاکبر، اللهاکبر...
مشاهده روایت »شب قبلش درگیری سختی توی خیابان رازی اتفاق افتاده بود. در تقسیمبندی اول اعلام کردند امشب بسیج و مردم یک سمت شهر باشند و نیروی انتظامی سمت دیگر…
مشاهده روایت »چرخش گردنم به سمت صدا آنقدر شدید بود که درد گرفت، ولی با دیدن چهرهی خندان داداش، دردش آرام شد. توی دستش چند عکس زیبای امام خامنهای بود؛ پرسشده و شیک. گفتم: «تکخوری نداشتیم داداش گلم!» عکسها را به دستم داد و گفت: «برای دخترا و همراههاشون آوردم.» گفتم: «منم قصد دارم برم پیششون.»
مشاهده روایت »یکی فریاد زد: «لانس! یکی بره لانس بیاره!» تا لانس (که برای سمپاشی مزارع استفاده میشود) برسد، سعی میکردیم به هر شکلی شده از گسترش آتش جلوگیری کنیم. سرانجام لانسهای پر از آب رسیدند و شعلههای آتش مسجد را فرو نشاندند. هنگامی که مأموران آتشنشانی رسیدند، آتش کاملاً خاموش شده بود.
مشاهده روایت »با پراید خستهاش آمد سراغم. یکی از بچهها هم عقب نشسته بود تا احترام به بزرگتر را رعایت کرده باشد...
مشاهده روایت »سیدمحمدطاهر با همان سربند و پرچم روی شانه، کنار مزار، زانوهایش را بغل کرد و به پرچم و شاخههای گل روی مزار، چشم دوخته بود. پرچمی که رنگ سرخ آن، نماد خون پدرش است و رنگ سبز آن، نماد رشد و بالندگی خودش؛ آرمان پدرش و آرمان نسل امام زمانی! توی سکوت و چشمدوختنِ یادگار شهید، دنیای حرف بود! حرفهای پدر و پسری!
مشاهده روایت » 
